میگن زندگی مثل دریاست! پرتلاطم و خروشان. گاهی اروم گاهی طوفانی..اون سرش نا پیدا! میگن توش همه چی پیدا مشه! میگن باید دید قسمت تو از این زندگی چیه!!!
اما به نظر من مهم این دریا هه نیست! مهم این کشتی هایی که تو این دریا هستنم نیست! مهم نیست کشتی کی تو کودوم قسمت دریاست! سهم کی از طوفان بیشتره و سهم کی از سید ها!!
مهم هم نیست که کشتیت با اتم کار میکنه یا با بادبون!!! به نظرم مهم ترین چیز توی این زندگی اینه که سکان کشتیت دسته کیه!! به کی وابستس!!!
همین چند ساعت پیش از روی بی کاری نشسته بود تو اتاقم یعنی دراز کشیده بود رو تختم و داشتم فکر میکردم!
اصولا من زیاد فکر میکنم!!!
واسه همین به اون نتیجه گیری های بالایی رسیدم!
یکم که بیشتر فکر کردم! دیدم سکان زندگی ما رو نیگاه !!!
به هوس یکی بنده! به داد و فریاد یکی دیگه! به ترس ها و نا میدی های یکی دیگه! به تعریف های یکی دیگه! به خواستن های یکی دیگه! به ترحم یکی دیگه!!
منم یک گوشه نشستم و واسه اینکه همه رو داشتم گفتم بیا تو هم یک بوغ با کشتی ما بزن!!
اما حسرت یک دریا نوردی درست حسابی موند رو دلم!
پ.ن: به شدت یک جوری شدم !!
پیام اخلاقی!:
جون من بیاییم و دل های بیگانه را از زندگی بیرون کنیم! نه واسه باباه درس بخونیم و دهن فامیل! نه واسه ترس از دهن گشاد مردم خودمونو قایم کنیم!!!
سخته خود بودن و خود ماندن؟؟
پ.ن: این جوری نیگاه نکن!! چه میدونم والا!!!
پ.ن: الان احساس میکنم فقط دارم واسه تو مینویسم! پس خودم!؟